كان عزام جالس على كرسيه و هوا ساند على عجازه بتفكير فخبط باب مكتبه فجأه… فقال = ادخل.. دخلت هناء وقالت = نعم يا عمى قالولى ان حضرتك عاوزنى. عزام = تعالى يابنتى يا هناء اقعدى عاوز احددك فى موضوع مهم. جلست هناء وقالت و هيا تتصنع القلق = نعم يا عمى…فيه حاچه ولا ايه قلقتنى. عزام = لا يابنتى مافيش حاچه تستاهل انه تقلقى…انا هاحددك فى موضوع و عوزك تفكرى كويس جوى فى مصلحتك يابنتى وفى كل كلمه هقولهالك.
هناء بمكر = من غير ما تتعب حالك يابا الحچ…انا عارفه انت عاوز تحددنى فى ايه…انا عارفه كل حاجه و موافقه…بس بشرط؟ عزام بغيظ لانه يعلم بطمع هناء كويس فقال بحده = قوولى شرطك. هناء بطمع و استغلال = وووووو…يتبع هناء بمكر = من غير ما تتعب حالك يابا الحچ…انا عارفه انت عاوز تحددنى فى ايه…انا عارفه كل حاجه و موافقه…بس بشرط؟ عزام بغيظ لانه يعلم بطمع هناء كويس فقال بحده = قوولى شرطك.
هناء بطمع و استغلال = عوزه فهد زوچى…قبل ما يكتب كتابه على البت دى يكتبلى الاول الارض الشرقيه باسمى يا عمى…دلوقتي وبس ووقت ما فهد نفذ وعده و اتزوچ البت دى 9 شهور بس لحد ما تجيب ولي العهد و يرميه فى حضــ,,ـنى…ساعتها بجا هتنازل على الارض و قلبى مطمن على حالى…هاا ايه قولك يا بابا الحچ. عزام بقرف = ماشى يا هناء…موافق بس اصاد اكده انك مضيقيش فهد و عرسته واصل لحد ما تجيب لينا ولي العهد…مافهوم.
هناء بخبــ,,ـث = من عيونى الاتنين يا عمى…انت تأمر يا كبرنا هونا اقدر انزل كلمه لكبير البلد او اقدر اضايق عمدت البلد فهد العزيزه. نظر لها عزام بشك فابتسمت له هناء بمكر و استأذنت عزام و خرجت من المكتب و جرت بسرعه على غرفت والدتها لتنقل لها الكلام اللى دار مابنها هيا و عزام العزيزه الان.. فى غرفت عاصم.. دخلت صفيه للغرفه وفضلت تبخر عاصم وهوا نائم بعمق وهيا بتدعى ربها فى سرها ان يبعد زوجها عن خرابت البيوت اللى اسمها نجلاء ده ففجأه استيقظ عاصم وهوا بيكح جامد بخنقه من رائحت الدخان لانه عنده حساسيه منها…
فقال باختناق = بتعملى ايه يا مچنونه انتى. صفيه بمكر و استفزاز = برقيق من عيون الناس و عيون النسوان البصاصه اللى يندب فى عنيهم رصاصه يا قلبى. عاصم بغيظ = و انا نايم يا مخبوله…ايييه عوزانى امو*ت يا غبيه. صفيه بلهفه = لع بعد الشر عن قلبك يا قلبى. عاصم بحده و غيظ = تك وچع فى قلبك يا شيخه…وسعى اكده من طريقى عاد. صفيه = رايح فين يا قلبى…لع لع اقعد دلوقت لما ابخرك الاول.
عاصم بغيظ شديد = غورى من وشى يا صفيه ولا اقولك انا اللى هغور من اهنه…وسعى من قدامى. وسعت صفيه من قدامه فقام عاصم وهوا بيلبس الشبشب بغيظ وهوا يقول = ياربيييي ارحمنى من چلوس الطين دى. ودخل عاصم الحمام بغيظ فجلست صفيه على الفراش وهيا بتقول بحزن = هااح الله يسمحك يا عاصم و يهديك ليا و لامك…انا مش عوزه اكره نفسى عشان حبيتك و شوفتك چوزى و حبيبى و ابويا و اخويا و ابنى و سندى بعد الله عز و چل…مش عوزه كل الحب اللى جوايا ليك ده يكون اخره كره يا حبيبى يا سندى .
بعد وقت.. فى غرفت المعيشه.. كانت زهراء و چليله و صفيه جالسين مع بعض وهم يتحدثو فلاحظت چليله ملامح صفيه الحزينه و الشارده… فقالت باستغراب = مالك يا صفيه حزينه ليه اكده يابنتى. صفيه = مافيش حاچه يا ماما…انا زيينه. زهراء برفع حاجب = ازاى يابت زيينه ده انتى بوزك شبرين و عيونك مغرغرين بالدموع…اكيد فيكى حاچه و مخبيه. چليله بفهم = عاصم ضيقك تانى يابنتى…مش اكده هااا؟
